بنام خداوند بخشندهء مهربان مقدمة ( 1 ) ستايش ، اختصاص به خداوند يكتائى دارد كه ( از ازل ) بوده و ( تا ابد ) خواهد بود ؛ و توصيف وجود حضرتش ( حد ) و ( نهايت ) نپذيرد ، و غنودن را بر او راه نيست . نه هستيش را سرآغازى است و نه بقايش را سرانجامى . آفريده‌هايش ، دليل وجود اويند و بر جاودانگيش گواه ، و همانندى كائنات بر بيهمانندى او رهنمون ، همو كه نظام شگرف آفرينش را بر قدرت لا يزال خويش به گواه ساخته و ذات بيچونش را از هر پيرايه‌اى ، پرداخته ؛ و ( خود را ) از ديده شدن ( به چشم سر و نه به چشم سرّ ) منزه داشته است . عنقاى انديشه را بر قلّهء رفيع معرفتش راه نيست . آنكه هيچ موجودى ، همانند او نتواند بود ، و او خود شنوا و بيناست . و شهادت مىدهم كه خدائى جز پروردگار يگانهء بىانباز نيست ، همان خدائى كه براى اطاعت از فرامينش پاداش نيك و ثواب ؛ و براى نافرمانى ، كيفر و عقاب مقرّر فرموده است . و شهادت مىدهم كه محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بنده و پيامبر اوست . او را با كتابى ( قرآن ) محكم و روشن و آيات ماندگار ( براى راهنمائى بشر ) فرستاد ؛ كتابى كه باطل را بر او راه نيست و از سوى خداوند حكيم و ستوده ( بر پيامبرش ) فرود آمده است . و شهادت مىدهم كه امير مؤمنان علىّ بن ابى طالب عليه السّلام و پيشوايان پاك - كه فرزندان اويند - پس از انقطاع رشتهء وحى الهى حجّتهاى پروردگار بر تمام آفريدگان اويند . و شهادت مىدهم كه مؤمنان راستين ، پيروان و دوستان واقعى آنانند ، همان كسانى كه به راستى